บทที่ 30 “ขอบใจ”

ภายในร่างที่เคยแห้งเหือด ราวกับมีสายธารบางเบาค่อย ๆ ไหลกลับมาอย่างเชื่องช้า ความอ่อนล้าลดลงทีละน้อย ลมหายใจที่ก่อนหน้านี้หนักหน่วงเริ่มมั่นคงขึ้น

ไม่นานนัก พลังบางส่วนก็เริ่มกลับคืนมา แม้ยังไม่เต็มเปี่ยมดังเดิม แต่ก็เพียงพอให้เขาควบคุมร่างกายได้มั่นคงกว่าเดิม

บาดแผลภายนอกที่เกิดจากสะเก็ดหินค่อย ๆ สมานตัว เลือดที่แห้งกรังร่วงหลุดออก เผยผิวที่แม้ยังซีดเล็กน้อยแต่ไร้รอยฉีกขาด

เยี่ยเสวียนลืมตาขึ้นช้า ๆ ดวงตาที่ก่อนหน้านี้พร่ามัว บัดนี้กลับมาคมชัดขึ้นเล็กน้อย

แม้ยังไม่หายดี แต่อย่างน้อย เขาก็ไม่ใช่คนบาดเจ็บไร้เรี่ยวแรงเช่นก่อนหน้านี้อีกแล้ว

หลายชั่วยามต่อมา เสียงฝีเท้ารีบเร่งก็ดังใกล้เข้ามา ก่อนประตูไม้เก่าจะถูกผลักเปิดออก

ฉินหมิงและฉินเหยียนวิ่งเข้ามาในกระท่อม หอบเล็กน้อยจากการวิ่ง มือของฉินเหยียนถือห่อผ้าสีซีดแนบอกไว้แน่น

“พวกเรากลับมาแล้ว!” ฉินหมิงร้องอย่างร่าเริง

ฉินเหยียนก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนยื่นห่อผ้าให้ “นี่เสื้อของท่านพ่อ ท่านลองดูว่าสวมได้หรือไม่”

เยี่ยเสวียนยื่นมือไปรับอย่างเงียบ ๆ นิ้วเรียวยาวคลี่ผ้าออกช้า ๆ เป็นเสื้อผ้าฝ้ายธรรมดา เนื้อหยาบเล็กน้อย สีซีดจากการซักหลายครั้ง แต่สะอาดสะอ้าน

เขาก้มมองอยู่ครู่หนึ่ง

ตามปกติ เขาสามารถใช้คาถาแปลงอาภรณ์ให้สวมทับกายได้ทันที เพียงชั่วลมหายใจเดียวก็คงเสร็จเรียบร้อยไปแล้ว ทว่าหากทำเช่นนั้นต่อหน้ามนุษย์ตัวเล็กสองคนนี้ เกรงว่าจะทำให้ตกใจเสียเปล่า

แต่จะให้เปลี่ยนเสื้อผ้าตรงนี้…

เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย พลิกผ้าไปมาอย่างพิจารณา สายรัดอยู่ตรงไหน ผูกอย่างไร เขาไม่คุ้นกับการสวมอาภรณ์ชาวบ้านด้วยตนเองเช่นนี้นัก

เงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยเรียบ ๆ

“เจ้าช่วยข้าแต่งตัวได้หรือไม่”

ฉินเหยียนกับฉินหมิงมองหน้ากันอย่างงุนงง

“ข้าทำไม่เป็น…” เยี่ยเสวียนกล่าวเสริมเสียงนิ่ง ไม่ได้มีความกระดากอาย ทว่าพูดราวกับเป็นเรื่องธรรมดา

คราวนี้สีหน้าของเด็กทั้งสองเต็มไปด้วยความพิศวง

“ท่านตัวโตเพียงนี้ แต่กลับยังแต่งตัวเองไม่เป็นหรือ” ฉินหมิงหลุดถามตามตรง ดวงตาใสซื่อฉายความสงสัยเต็มที่

ฉินเหยียนรีบคว้าแขนน้องชายเบา ๆ คล้ายห้ามไม่ให้พูดมากเกินไป พลันนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันมากระซิบกับน้อง

“ข้าเคยได้ยินว่า พวกเศรษฐีต้องมีบ่าวรับใช้ และบ่าวพวกนั้นจะคอยปรนนิบัติแต่งกายให้ผู้เป็นนาย… หรือเขาอาจเป็นลูกหลานเศรษฐีก็ได้”

ฉินหมิงพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “ก็เป็นไปได้”

เยี่ยเสวียนได้ยินถ้อยคำเหล่านั้นชัดเจน แต่ก็ไม่ได้แก้ไข เพียงมองสองพี่น้องนิ่ง ๆ อย่างสงบ

“เช่นนั้นพวกข้าจะสอนท่านแต่งตัวเอง ต่อไปท่านจะได้ทำเองเป็น ท่านแม่สอนพวกข้าว่าอะไรก็ไม่แน่ไม่นอน ท่านคงเป็นตัวอย่างของคำสอนนั้น คนเราสุขสบายได้ ก็ตกทุกข์ได้ยากได้เช่นกัน ดังนั้นฝึกฝนทำให้เป็นด้วยตนเองย่อมดีที่สุด” ฉินเหยียนกล่าวอย่างตั้งใจ

จากนั้นเด็กทั้งสองก็ขยับเข้ามาใกล้ อธิบายทีละขั้นอย่างจริงจัง

ก่อนอื่นต้องสอดแขนเข้าไปแบบนี้”

“แล้วพับชายเสื้อเข้าด้านใน”

“สายผ้านี้เอาไว้ผูกตรงเอว ไม่ใช่ตรงอก!”

เสียงพูดคุยจอแจดังอยู่ในกระท่อมร้าง

เยี่ยเสวียนยืนนิ่ง ปล่อยให้เด็กทั้งสองช่วยจัดชายเสื้อและผูกสายเอวให้ เขามองการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ เหล่านั้นอย่างตั้งใจ ราวกับกำลังเรียนรู้สิ่งสำคัญ

แม้เป็นเพียงการสวมเสื้อผ้าธรรมดา แต่สำหรับเขาแล้ว นี่คือสิ่งที่ไม่เคยต้องทำด้วยตนเองมาก่อน

เมื่อจัดการเรียบร้อย ฉินหมิงถอยออกไปหนึ่งก้าว พลางมองสำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า

“พอดีตัวเลย!”

ฉินเหยียนยิ้มบาง ๆ “เขาแต่งกายธรรมดาเช่นนี้ ยังดูดีมากจริง ๆ”

เยี่ยเสวียนก้มมองตนเองครู่หนึ่ง เสื้อผ้าฝ้ายเรียบง่ายแนบกาย เขาพยักหน้าเบา ๆ

“ขอบใจ”

สองพี่น้องยิ้มกว้างทันที